De synergie tussen dieren en kinderen is er vaak een om blij van te worden. Er ontluikt letterlijk iets bij een kind bij het zien van een (schattig) dier.

Kinderen kunnen zich nog moeilijk uiten, aangezien het nog mensen in wording zijn. Zij reageren nog heel dierlijk, worden als er wat met ze is bijvoorbeeld druk. Zij uiten zich nog heel intuïtief. Ik neem mede daarom de kinderen met de dieren mee op pad, dan komen de verhalen vanzelf.
Ik begin altijd in het Talentenhuis, kopje thee…even aankomen. In deze ontmoeting voel ik waar de behoefte ligt: aan de slag met creatieve dingen in het Talentenhuis of op pad met de dieren.

De synergie tussen dieren en kinderen is er vaak een om blij van te worden. Er ontluikt letterlijk iets bij een kind bij het zien van een (schattig) dier. Een gezond en evenwichtig dier reageert vanuit een natuurlijke basis. Bij een dier gaat dat non-verbaal, wat kinderen prettig vinden. Wij als opvoeders (de buitenwereld) zullen vaak geneigd zijn verbaal en dus cognitief op het probleem in te gaan. Dit lijdt vaak tot onbegrip bij het kind, zich niet begrepen/gezien voelen.

Een kind is veelal niet gewend dat het iets (het leven of het verwezenlijken van hun wensen) in de hand kan hebben. Dat ze kunnen sturen. Een hond en een paard vragen om leiderschap, daar heb je je ik-kracht voor nodig. Bij kleine kinderen onder de 6 en kinderen die uit balans zijn is die ik-kracht klein of latent aanwezig. Een paard is ik-kracht versterkend.
Wanneer je het niet ‘goed’ doet, gaat een paard niet met je mee. Als je een paard niet leidt gaat deze zijn eigen weg, lekker aan een graspol grazen.
Maar gaat het een kind lukken om het paard te leiden, stapsgewijs, dan krijgt het handvatten om die leiderschap ook in de maatschappij uit te oefenen, op school en binnen het gezin.